Η τοποθεσία σου
       

Payment icons

       

Έχεις μια καλύτερη τιμή γι αυτό το βιβλίο;

Γίνε συνεργάτης και καταχώρησε την προσφορά σου!

Γίνετε Πωλητής / Υποβολή Προσφοράς

Περιγραφή

Για κάθε πράγμα μπορούν να παρουσιαστούν δύο εκδοχές αντίθετες μεταξύ τους». Την αρχή αυτή του Πρωταγόρα την εφαρμόζει ο Αντιφών στις τρεις πλασματικές "Τετραλογίες" του, όλες για υποθέσεις φόνου. Γραμμένες πιθανώς μεταξύ του 440 και του 420, είναι ίσως το πρώτο σωζόμενο δείγμα της αττικής πεζογραφίας. Δεν υπάρχει όμως σε αυτές τίποτε το πρωτόλειο. Και σήμερα ακόμη μας εκπλήσσουν με την πυκνότητά τους, με τους πειραματισμούς τους στη γλώσσα1, και πάνω απ' όλα με την ευστροφία τους. Στα ρητορικά αυτά παίγνια, ο Αντιφών δικαιώνει πλήρως την άποψη του Θουκυδίδη ότι δεν υπήρχε κανείς συγκαιρινός του που να τον ξεπερνά στην τέχνη της επιχειρηματολογίας. + Περιεχόμενα Σημείωμα Εισαγωγή 1. Οι Τετραλογίες και ο κόσμος τους 2. Το ζήτημα της γνησιότητας 3. Χρόνος συγγραφής 4. Το δίκαιο της ανθρωποκτονίας στην αρχαία Αθήνα 5. Μίασμα και τιμωρος δαίμων Εκδόσεις και υπομνήματα - Τετραλογία Α Τα κύρια ζητήματα Κείμενο-μετάφραση Σχόλια - Τετραλογία Β Τα κύρια ζητήματα Κείμενο-μετάφραση Σχόλια - Τετραλογία Γ Τα κύρια ζητήματα Κείμενο-μετάφραση Σχόλια Επίμετρο: Η θεωρία των «στάσεων»: μια επισκόπηση Βιβλιογραφία Ευρετήριο +
9789600126846

Ελάχιστη ποσότητα για το "Αντιφών: Τετραλογίαι" είναι 1".

Χρόνος αποστολής και χρεώσεις:

Λεπτομερειες

Εκδότης
GUTENBERG
ISBN
9789600126846
Σελίδες
208
Έκδοση
2025
Τύπος
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Κατάσταση
Καινουριο

Συγγραφέας: ΑΝΤΙΦΩΝ

ΑΝΤΙΦΩΝ

Ο Αντιφών ο Ραμνούσιος (480 π.Χ. - 410 π.Χ.) από τον Ραμνούντα της Αττικής ήταν Αθηναίος πολιτικός μαθητής του Γοργία που διαπνέονταν από ολιγαρχικά ιδεώδη, γεγονός που περιόρισε την πολιτική του δράση για πολλά χρόνια στην δημοκρατική Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Ο Αντιφών ήταν ο πρώτος από τους Αττικούς ρήτορες που προσάρμοσε το ρητορικό λόγο στη δικαστηριακή πράξη και ο πρώτος που κατέγραψε τους λόγους του, επειδή είχε συνειδητοποιήσει ότι ο έντεχνος ρητορικός λόγος, εκτός από την πρόσκαιρη συμβολή του στην εξέλιξη μιας δίκης, μπορούσε να είναι ένα λογοτεχνικό έργο με πνευματική αυτοτέλεια και διάρκεια. Έγραψε τους δικανικούς λόγους "Περί του Ηρώδου φόνου", "Περί του χορευτού" και "Περί φαρμακείας κατά της μητρυιάς". Επίσης σώζονται αποσπάσματα του λόγου "Περί μεταστάσεως", του μόνου που εκφώνησε ο ίδιος το 410 π.Χ., ως απολογία στην δίκη του για προδοσία.