Ο Λογοτέχνης, Ζήσης Σκάρος [1917-1997], γεννήθηκε στο χωριό Κανάλια της Δ. Θεσσαλίας. Έβγαλε το Γυμνάσιο στην Καρδίτσα και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση, πιάστηκε από τους Γερμανούς και κλείστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου. Από κει μεταφέρθηκε στις κλούβες των τρένων, τα υπονομευμένα με δυναμίτες βαγόνια, που έβαζαν οι ναζί μπροστά από τις μηχανές των τρένων για να προφυλάσσονται από τις επιθέσεις των ανταρτών. Από τη ζωή του στις κλούβες θα γράψει το χρονικό Οι κλούβες (1946). Άλλα έργα του ίδιου είναι η Χαραυγή (1950), Το Φλογισμένο Βουνό (1954), Το ταξίδι της φιλίας (1956), Οι ρίζες του ποταμού (1960), Το κορίτσι με το σαντούρι (1963), αλλά και θεατρικά όπως το Ανάψτε τα φώτα (1966), δοκίμια Η κραυγή του ελληνικού λαού (1971), νουβέλες και πλήθος διηγημάτων και άρθρων στον περιοδικό και ημερήσιο Τύπο. Μετά από το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη φεύγει στο εξωτερικό ως πολιτικός πρόσφυγας, όπου και έμεινε ως την πτώση της δικτατορίας, παίρνοντας μέρος στην αντιδικτατορική πάλη που οργανώθηκε και στο εξωτερικό. Τον Ιούλη του 1969 στο συνέδριο του Ελσίνκι εκλέχτηκε πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου των Ελληνικών Αντιδικτατορικών Επιτροπών. Για τη δράση του αυτήν του είχε αφαιρεθεί από την στρατιωτική χούντα η ιθαγένεια, την οποία και πήρε μετά από την πτώση της δικτατορίας και την επιστροφή του στην Ελλάδα.