Η τοποθεσία σου
       

Payment icons

       

Έχεις μια καλύτερη τιμή γι αυτό το βιβλίο;

Γίνε συνεργάτης και καταχώρησε την προσφορά σου!

Γίνετε Πωλητής / Υποβολή Προσφοράς

Περιγραφή

Το βιβλίο τούτο άρχισα να το γράφω στο Βουκουρέστι. Συγκέντρωνα στοιχεία και τα κατάγραφα χωρίς τη φροντίδα μιας καθορισμένης αρχιτεκτονικής συγκρότησης. Κυριαρχούσε μέσα μου η σκέψη να μην αφήνω να περνούν και να χάνουνται περιστατικά πολύτιμα, σχετικά με την ελληνική εκπαίδευση και τη δράση των εκπαιδευτικών. Η καταγραφή αυτή δεν είχε καθορισμένο περιεχόμενο. Δηλαδή να 'ναι μόνο για δασκάλους, ή μόνο για εκπαιδευτικά διατάγματα, ή μόνο για εκπαιδευτικά συστήματα... Μάζευα το υλικό που είχε ενδιαφέρον για έναν εκπαιδευτικό, προοδευτικό, δημοτικιστή, ανθρωπιστή, δημοκρατικό... Τέσσερις φορές δοκίμασα να του δώσω μια κάπως οριστική μορφή, αν για τέτοιο θέμα μπορεί κανένας να μιλήσει για οριστική μορφή, και μάλιστα στην Ελλάδα. Αλλά εμπόδια αξεπέραστα με ανάγκαζαν να το αφήνω στη μέση. Έτσι το κείμενό μου παρουσιάζει πολλά τα παράδοξα και πολλά τα τρωτά για μια συγκεκριμένη και συγκροτημένη σε ενότητα υπόθεση. Μια εκπαιδευτική πορεία, που κρατάει περίπου πενήντα χρόνια από όταν πρωτάρχισα να καταγράφω, φυσικό είναι να εμφανίζει έντονους κυματισμούς. Καθώς εξελίσσεται σα μια θάλασσα που γνώρισε τεράστιες καταιγίδες και μόνο κατά αραιά διαστήματα λίγες λιγόχρονες αιθρίες. Αυτό είναι το παράδοξο και το τρωτό του κειμένου. Γιατί σε μας η εκπαιδευτική λειτουργία συντελείται μέσα στο σκοτάδι με σπάνιες αναλαμπές. Ενώ όμως το πνευματικό σκοτάδι διατηρείται σχεδόν μόνιμα, δεν ξέρω πώς, επιστρέφοντας το 1962 στην Ελλάδα ύστερα από απουσία 17 ετών, δε βρήκα τους γνωστούς μου δασκάλους να ζουν στην παλιά γνωστή μου αθλιότητα και μιζέρια. Οι υλικές τους ανάγκες έχουν αρκετά ικανοποιηθεί. Ενώ η ποιοτική στάθμη του εκπαιδευτικού έργου όλο και κατεβαίνει. Συγκρίνω παλιές καταστάσεις με τις τωρινές και βγάζω συμπεράσματα. Αποκαρδιωτικά. Ίσως να μην ξανασυναντήσουμε σήμερα τον τότε, 1930-1940, συνάδελφο, το μακαρίτη Ροδάκη, που μου εκμυστηρευόταν πως τον ζηλεύει η γυναίκα του... «Με ζηλεύει, γιατί στη χάση και στη φέξη που θα κάνουμε αρνί φρικασέ, εγώ, με το να 'χω δόντια, μπορώ και τρώω και τα κόκαλα του αρνιού... και αλήθεια, η γυναίκα μου έχει δίκιο, τα μασουλάω...» Ίσως να μην ξανασυναντήσουμε το φυσικό Βλησίδη -ο Ροδάκης δίδασκε ιχνογραφία- που τον έπιανε απελπισία όταν το 'φερνε η ανάγκη να συνεδριάσουμε έκτακτα το απόγεμα -τα μαθήματα γίνονταν μόνο το πρωί- γιατί ο προϋπολογισμός του θα επιβαρυνόταν με τρεις δραχμές επιπλέον, μιάμιση πηγαιμός με το τραμ, μιάμιση γυρισμός... «Ώστε έτσι ε, το απόγεμα έχουμε τριάρι. Δε μας ρωτάνε, βλέπεις, δε μας ρωτάνε...» Ίσως να μην ξανασυναντήσουμε το μακαρίτη Καμινάρη, φιλόλογο διακεκριμένο, που για να κάμει ένα κοστούμι μου είχε ζητήσει δανεικές δυόμιση χιλιάδες δραχμές... που θα μου τις ξεπλήρωνε σε δόσεις... τον χάσαμε σε αυτοκινητιστικό και αμέσως ο αδερφός του ήρθε στο σπίτι μου στην Καλλιθέα και μου έδωσε τα χρήματα για το κοστούμι, ενώ δεν είχαμε κάνει κανενός είδους χαρτί... και κανείς δεν το ήξερε, μόνο ο ίδιος, που το είχε πει στο σπίτι του... (Από την παρουσίαση της έκδοσης) + Περιεχόμενα 1. Γιατί αποφάσισα να γράψω για τους δασκάλους 2. Μικρή αναδρομή 3. Ανδρέας Παπασπυρόπουλος 4. Ποια η αρχιτεκτονική του 5. Ένδεια ανθρώπων 6. Δεύτερη δεκαετία 7. Στάδια του Εκπαιδευτικού Ομίλου, καθρέφτης των πολιτικών γεγονότων 8. Το 1917, δεύτερος σταθμός στο κίνημα για τη δημοτική 9. Η Μεταρρύθμιση του 1917 10. Νεκρανάσταση της καθαρεύουσας 11. Στην ιερή μνήμη του Μανόλη Τριανταφυλλίδη 12. Οργανώσεις δασκάλων και καθηγητών 13. Αναλαμπές και σκοτάδια 14. Η Τετάρτη Αυγούστου, δραματική κωμωδία 15. «Σπαρτιατικόν Πρότυπον» 16. Οι δάσκαλοι παίρνουν απάνω τους και τα πρώτα ηρωικά θύματα 17. Συνέλευση Εκπαιδευτικών του 1929 18. Ίδρυση της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών 19. Γενικό ξεθάρρεμα - Ψήφιση του Ιδιώνυμου 20. Το Συνέδριο Μέσης του 1932 21. Εκλογή δεύτερου Αιρετού Συμβούλου (1932-33) 22. Απεργία και εκπαίδευση 23. Δικτατορία Κονδύλη 24. Η εκλογή Γιάννη Κωνστανταράκη, Αιρετού Συμβούλου Μέσης εκπαιδεύσεως 25. Περί Γεωργούλη 26. Ατομικά στοιχεία που μου προσεκόμισε ο Γιάννης Κωνστανταράκης 27. Τέρμα στις Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις 28. «Η δίκη των 35» 29. Μικρή αναλαμπή του Εκπαιδευτικού Ομίλου 30. Ρόζα Ιμβριώτη 31. Το χρονικό της Ρόζας Ιμβριώτη 32. Σωτήρης Μπαρμπουνάκης 33. Θύματα, θύματα, θύματα 34. Συμπλήρωση του αφηγήματος με καινούργια στοιχεία 35. Ορέστης Σχοινάς και «Δεξαμενή» 36. Γερμανική κατοχή και πατριωτικό κοσκίνισμα 37. Ιωακείμ (Μάκης) Αλεξιάδης 38. Εκθέσεις από νεκροψίες καθηγητών 39. Πολλοί εκπαιδευτικοί αναμορφώθηκαν στο Μακρονήσι 40. Ο Λουντέμης στο Βουκουρέστι 41. Ιμβριώτης Γιάννης του Κωνσταντίνου 42. Υπομονή κάνε, αναγνώστη 43. Αφροδίτη, θα με σώσεις; 44. Πολλοί «αναμορφώθηκαν μέχρι θανάτου» 45. Επίσημες θλιβερές διαπιστώσεις 46. Δέκα χρόνια κύλησαν (1952-1962) 47. Μακρής, Θεμελής και Μέρτεν 48. Βγήκεν η πομπή στο δρόμο 49. Ευάγγελος Παπανούτσος 50. Δεν τρώει κουτόχορτο 51. Νίκος Μπελογιάννης 52. Σταματώντας να μαζέψουμε τριαντάφυλλα, χάσαμε το δρόμο μας 53. Πέθανε ο Γληνός 54. Διηγιέται η κυρία Μουσούρη 55. Για τον Νίκο Πλουμπίδη 56. Δεν είναι δική σας δουλιά 57. Καίτη Ζεύγου - Γιάννης Ζεύγος 58. Σταματία Βιτσαρά 59. Λίγοι και καθόλου -είπαμε- πέθαναν στα κρεβάτια τους 60. Χρήστος Αγγελάκης 61. Παύλος Σταυρίδης 62. Πέθανε ο δικτάτορας κληροδοτώντας το έγκλημα 63. Μας βρήκαν προετοιμασμένους 64. Δύστυχα παιδιά 65. Πεθαίνει ο Αντρέας Παπασπυρόπουλος (Δίας) 66. Και δύστυχα θύματα των παιδιών 67. Και πιο δραματικά τα παιδιά των παράνομων 68. Ο λόγος περί Τάκη Βλαχόπουλου 69. Στο Νέο Φάληρο το κασκέτο της Θεοδωρίκου, στη Θεσσαλονίκη η λέξη Τερουέλ 7θ. Τερουέλ 71. Νικηφόρος Μαντηλαράς 72. Να κλείσει το κεφάλαιο με τα βασανισμένα ανήλικα 73. Διπλώματα στην περιφρόνηση του θανάτου 74. Μόνο σ' ένα μήνα, το 1950, 149 καταδικάστηκαν σε θάνατο 75. Εφιάλτες 76. Αφού μας πέρασαν τη θηλιά 77. «Η γριά αφορμήν εγύρευε και δα καλήν την ήβρε» - Μαρία Λιουδάκη και Πέπη Καραγιάννη 78. Ζητούνται Ζολάδες 79. Μα ο δάσκαλος 16 χρόνια κι έχει ο Θεός 80. Κι ο κοντοχωριανός 81. Ο γείτονάς μου ο Μαρίτσας, που τον νόμιζα μοναδικό 82. Με εκτέλεσαν οι Γερμανοί και οι πατριώτες μου με καταδίκασαν σε ισόβια 83. Όλα λειψά στην εκπαίδευση 84. Στην ιερή μνήμη του Γάλλου υπουργού της Παιδείας Ζαν Ζαι, εκτελεσθέντος από τους Ναζί 85. Κύμα απεργιών 86. Αξιοπρόσεχτο κείμενο περί Μπαρμπουνάκη 87. Κουβέντα με τον κ. Αλέξανδρο Αργυρόπουλο, Πρεσβευτή Ελλάδας στη Ρουμανία 88. Η λαϊκή σοφία 89. Και ολίγη φιλολογία 90. Επονείδιστη δεκαπενταετία 91. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω 92. Ο ματωμένος Δεκέμβρης στο γυμνάσιό μας 93. Σε ενέργεια οι ανακρίσεις 94. Εμφύλιος πόλεμος +
9789600398168
1 Αντίτυπο(α)
Χρόνος αποστολής και χρεώσεις:

Λεπτομερειες

Εκδότης
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
ISBN
9789600398168
Σελίδες
272
Έκδοση
1983
Τύπος
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Κατάσταση
Καινουριο

Συγγραφέας: ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΛΛΗ

ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΛΛΗ

Η Έλλη Αλεξίου γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1894 στο Ηράκλειο Κρήτης, κάτω από τουρκική σκλαβιά. Είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας του Στυλιανού Αλεξίου και της Ειρήνης Ζαχαριάδη. Έχουν προηγηθεί τ' αδέρφια της Γαλάτεια (1881), Ραδάμανθυς (1883) και Λευτέρης (1890). Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης και διευθυντής εκδοτικών οίκων (με τυπογραφείο, βιβλιοδετείο, βιβλιοπωλείο, χαρτικά, κ.λπ.). Εξέδιδε επίσης τις εφημερίδες Ηράκλειο (1894), Αλήθεια, Ελευθερία (με τον Ιωάννη Βογιατζάκη, αργότερα δήμαρχο Ηρακλείου) και την Εθνική Άμυνα (1917, με τον Ιωάννη Κοκκινάκη). Το 1900 εγγράφεται και φοιτά στο Δημοτικό Σχολείο, το 1908 παίρνει μαθήματα ζωγραφικής από τον καθηγητή Γιώργο Ξυλούρη. To 1910 αποφοιτά από το Ανώτερο Παρθεναγωγείο της γενέτειράς της (Ηράκλειο 26 Ιουνίου) και το 1914 διορίζεται για πρώτη φορά δασκάλα στο "Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον" στο Ηράκλειο. Το 1919 γνωρίζεται στην Αθήνα με τον Βάσο Δασκαλάκη, ενώ το ίδιο έτος παίρνει δίπλωμα από το Institut Superieur d'?tudes Francaises της Αθήνας. Το 1920 παίρνει μαθήματα πιάνου από τον Κώστα Σφακιανάκη και το ίδιο έτος παντρεύεται τον Βάσο Δασκαλάκη. Το 1934 γίνεται ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 1936 το καθεστώς της δικτατορίας του Ι. Μεταξά τη συλλαμβάνει και ανακρίνεται από την Ειδική Ασφάλεια, γιατί είχε βρεθεί ευχαριστήρια επιστολή της προς τον Π. Κονίδη για την κριτική του στο έργο της Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον. Το 1937 χωρίζει με τον Βάσο Δασκαλάκη. Το 1942-43, κατά τη χιτλερική κατοχή, υπήρξε δραστήριο μέλος του ΕΑΜ. Το 1945 υπηρετεί στο Γυμνάσιο θηλέων Καλλιθέας. Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης φεύγει για το Παρίσι, όπου παραμένει μέχρι τις 14 Μαΐου 1949, απόφοιτη πια της Σορβόννης. Από το 1949 ως το 1962 υπηρετεί ως εκπαιδευτικός σύμβουλος των ελληνικών σχολείων στις σοσιαλιστικές χώρες. Μετά από αναγκαστική προσφυγιά, λόγω των επανειλημμένων διώξεων που υπέστη εξαιτίας της ανάμιξής της σε προοδευτικά κινήματα, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1962. Αργότερα συνελήφθη και το 1965 βρίσκεται στις φυλακές Αβέρωφ, κατηγορούμενη με βάση το νόμο 509. Δικάζεται και απαλλάσσεται. Έκτοτε και μέχρι το θάνατό της (28 Σεπτεμβρίου 1988) αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Τα έργα της διακρίνονται για τον ποιητικό ρεαλισμό του ύφους, καθώς και για τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό τους. Ήταν αδελφή της Γαλάτειας Καζαντζάκη (Γαλάτεια Αλεξίου) και μετά το θάνατό της (1962) συζούσε για πολλά χρόνια με τον ποιητή Μάρκο Αυγέρη, που ήταν ο δεύτερος άντρας της Γαλάτειας. Η Έλλη Αλεξίου είχε λάβει μέρος στο Α΄ και Β΄ Συνέδριο της Ειρήνης, στο Παρίσι (1947) και τη Βαρσοβία (1950) αντίστοιχα, καθώς και στα Συνέδρια: των Διανοουμένων, στο Βρότσλαβ της Πολωνίας (1948), για το Παιδί στη Βιέννη (1952), για τη Γυναίκα στην Κοπεγχάγη (1953) κ.ά. όπως και στο συνέδριο για τη Νεοελληνική Λογοτεχνία (Βερολίνο 1957). Υπήρξε μέλος του Συλλόγου Γυναικών Επιστημόνων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Κίνησης για την Ύφεση και την Ειρήνη κ.ά. Μιλούσε επίσης γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Λ. Αλεξάνδρας).

Ισως θελετε να δείτε και...