Με το βιβλίο της «Οι καρδερίνες είναι πουλιά αποδημητικά», η Πέππη Φωκά κρατούσε σιωπηλή το κλειδί του παραδείσου, χωρίς ίσως να γνωρίζει τι να κάνει με αυτό. Μπαίνοντας στην δέκατη δεκαετία της ζωής της, κατάλαβε πως το κλειδί ήταν μια αυταπάτη, αφού ζει ακόμα στον επίγειο παράδεισο και είναι, εδώ και δεκαετίες, ο εαυτός της, μια επιθυμία που εκπληρώθηκε στο έπακρο.