Τα δακτυλίδια που γεννά ένα ριγμένο βότσαλο στο βαθυκύανο της θαλάσσης καθώς και το αργοκίνητο μπουμπουνητό του βυθού της, ενώ υποδέχεται την ορμή του δίχως παρατεταμένες αντιστάσεις, ασκεί στους ανθρώπους μία γοητεία που θα την έλεγε δικαίως κανείς σχεδόν ασήμαντη, εάν αυτή η -ας την πούμε- αθώα περιπετειούλα εξαντλούταν όντως στο βότσαλο, στο θαλάσσιο λάδι και στο βυθό του. Έλα όμως που έχουν και μιαν άλλη ζωή τα πράγματα... Ιδίως, όταν τα πιάνεις με το χέρι εκείνης της μνήμης που πλέκει ακούραστα βελονάκι-βελονάκι τον 'φυσικό' με τον 'ψυχικό' μας κόσμο. Διότι, όπως και τα βότσαλα, έτσι οι λέξεις και οι ψυχές, ξέρουν το ίδιο καλά τόσο από ξέφραγο ήλιο όσο και από αλμυρό βυθό. (Ρόδος, 17/8/2006, από την έκδοση) + Περιεχόμενα Όλα τα γεύτηκε... Κι ο φόβος... Μη της μιλάς... Ποιος επιθυμεί... Χρόνο παίρνει... Είναι ξεδοντιάρα... Τις ξέρει καλά... Φυλλαράκι... Κι ας διψούν τα χείλη... Φοράει όλες τις μυρωδιές... Τρέχει το ποτάμι... Πνίγεται απ' το γέλιο της... Χαλί να σε πατήσει... Είναι ν' απορείς... Φωνάζει ο κλέφτης... Το 'χουν κι αυτό οι λέξεις... Πάλι εκεί... Έχεις πιάσει ποτέ με την παλάμη σου... Ένα γοβάκι λιγότερο... Και μια παλλόμενη χορδή... Τρέχουν τα σάλια... Τον άγγελο... Δε διακρίνει... Τα νύχια του μπήγει... Να βαδίζει... Τριάντα αργύρια - πάνω κάτω - ... Το πόσους αγνοώ... Και το μαράζι... Αλλάζει με το τρίχωμα... Είναι φορές... Μας έχει τόσους... Τι να πιάσεις... Τα πιο διαυγή ποιήματα... Τι άδικο... Το να ξεθάψεις βεβιασμένα... Κι απ' όλους τους εθισμούς... Έχει κι ο άνθρωπος... Κι αν εύκολα... Στον καπνό του τσιγάρου... Είν' η αγάπη... Κούφια... Ο κήπος... Κληρονομείται... Οι σημαίες... Αν έχει κάποιο... Γραμματόσημο του ανέμου... Σαρξ εκ της σαρκός μας... Κι ως ποιητής... Έρωτας... Καιρός να πούμε... ΠΡΩΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ +
Συγνώμη, δέν μπορέσαμε να βρούμε επιλογές αποστολής για την τοποθεσία σας. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό