«ΑΡΙΦΝΗΤΕΣ ΩΡΕΣ»: Σφαλίζω τα παράθυρα. Μια αυθάδικη βεγγέρα φωτός εμβολίζει την ομίχλη της σκέψης μα το μεσονύχτι εμμένει να κρατά τον ήλιο εξόριστο. Αγχέμαχος ο χρόνος στα κύματα της απομόνωσης και στο πείσμα του αιώνιου μοιραίου. Τούτη την ώρα την ανεξάντλητη αγρεύω αυγές του μέλλοντος πατρίδες και θάλασσες προσδοκώντας της ψυχής την ακατάλυτη μέθεξη. Συσπάται το σώμα την λαχτάρα φυλακίζει, μην δραπετεύσει μην αλαργέψει μην απολείψει του αναπόφευκτου επιλόγου. Φωνές μακρινές, σειρήνες φέρουσες υποσχέσεις και μια τρελή φυγή στην πλώρη μου. Να προφτάσω την ζωή θέλω να την φιλήσω, να την μερώσω να γλυκάνω γέρνοντας στο μαξιλάρι της στα καλοκαίρια της να φλογίζομαι περιμένοντας του ίμερου τον κατάπλου να τον νιώσω, να ελπίσω, να ονειρευτώ να γιομίσει η ψυχή η άτεκνη με τα γεννήματά του. (Από την έκδοση) + Περιεχόμενα Αρίφνητες ώρες Γαίμα Κατήφεια της εσπέρας Έρωτας Αντιφέγγισμα Ερήμην Νοέμβρης Αρχή της μέρας Ίσως Αβεβαιότητα Μεταίχμιο Συνέχεια Διάρκειες Ασήμαντη ψευδαίσθηση Θλίψη Ικεσία Ακτογραφώντας Απλότητα Λήθη Ζωές αλλού Οι δικοί μας δρόμοι Στην θάλασσα Άρνηση ζωής Άδηλο παρελθόν Ταξίδι Κληροδότημα Στιγμές ασύλητες Νυχτερινά θροΐσματα Διάκενο Το πλήρωμα του χρόνου Μνήμες Απείθαρχο συναίσθημα Καταιγίδα Θαλασσινά Ραστώνη Τιμωρία της νεότητας Περιπλάνηση Ωδή Προσδοκώντας Τέλος +
Συγνώμη, δέν μπορέσαμε να βρούμε επιλογές αποστολής για την τοποθεσία σας. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό