Στο "Δωμάτιο χωρίς θέα" ο ποιητής περιτριγυρισμένος από τις εικόνες χαμένων γυναικών, υμνεί τα πέτρινα χαμόγελα ή τα σκοτεινά βλέμματα ή τις ασαφείς έννοιες της θλίψης και της απουσίας, με το τέλος αποτυπωμένο στο μυαλό ή στο πάτωμα. Κι ο ουρανός επάνω του να θάλλει ή να πάλλει, ξανά και πάλι, ανά τους αιώνες ή μόνο τους χειμώνες της αιώνιας χίμαιρας. Στων ημερών τις κρυφές ώρες. . . (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ) + Περιεχόμενα ΔΩΜΑΤΙΟ ΧΩΡΙΣ ΘΕΑ (ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ) +
Συγνώμη, δέν μπορέσαμε να βρούμε επιλογές αποστολής για την τοποθεσία σας. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό