Η Ελένη Βακαλό (1921 - 2001) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, κριτικός εικαστικών, και ιστορικός τέχνης. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, με καταγωγή από τα δωδεκάνησα, και το 1922 η οικογένεια της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία στην φιλοσοφική σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1940 - 1945) και Ιστορία της Τέχνης στη Σορβόννη, στο Παρίσι (1948). Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με την εφημερίδα Τα "Νέα" το χρονικό διάστημα 1952-1974 έχοντας την στήλη της τεχνοκριτικής (με διακοπή 2 χρόνων την περίοδο της δικτατορίας) και με το περιοδικό "Ζυγός" από το 1955 μέχρι και το 1967. Το 1958 η Ελένη Βακαλό, με τον σύζυγό της Γεώργιο Βακαλό, τον Παναγιώτη Τέτση και τον Φραντζή Φραντζισκάκη, ίδρυσε την σχολή Βακαλό, στην οποία έως και το 1990 δίδασκε ιστορία της τέχνης και στοιχεία οπτικής αντίληψης στην ίδια Σχολή, παραμένοντας μέλος της διεύθυνσης έως το τέλος της ζωής της. Ή Ελένη Βακαλό υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Συγγραφέων, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης μετά το 1994 αλλά και του ελληνικού τμήματος του Εθνικού Συμβουλίου των Εικαστικών Τεχνών της AICA (Association Internationale des Critiques d’Art [Διεθνής Ένωσης Κρητικών της Τέχνης), μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα σωματείου ή οποία βρίσκεται υπό την αιγίδα της UNESCO και έχει έδρα το Παρίσι. Η Ελένη Βακαλό έγραψε ποιήματα και βιβλία σχετικά με την τέχνη.