δάφνις και χλόη

Στο αγροτικό πεδίο της αρχαίας Λέσβου, δύο έκθετα παιδιά, ο Δάφνις και η Χλόη, μεγαλώνουν υπό την προστασία των Νυμφών και του Πανός. Μέσα στην αρμονία της φύσης, η είσοδός τους στην εφηβεία φέρνει στο φως μια άγνωστη δύναμη, καθώς το σώμα αισθάνεται πολύ πριν η συνείδηση κατανοήσει. Ο έρωτας γεννιέται ως αίνιγμα, ως νόσος χωρίς όνομα, και γίνεται η αφετηρία μιας μαθητείας. Το "Δάφνις και Χλόη" του Λόγγου δεν είναι απλώς ένα ποιμενικό ειδύλλιο. Πίσω από την παραμυθική του επιφάνεια αναπτύσεται ένα σύνθετο έργο της Δεύτερης Σοφιστικής. Η αθωότητα περιγράφεται με φόντο τη φύση, που γίνεται δάσκαλος και καθρέφτης στην πορεία προς την ενηλικίωση. Συνομιλώντας υποδόρια με τον πλατωνικό "Φαίδρο" και το "Συμπόσιον", τη σαπφική λυρική ποίηση και την αρχαία θρησκευτική και μυστηριακή παράδοση, ο Λόγγος μετατρέπει την ερωτική αγωγή σε πορεία αυτογνωσίας. Η γνώση εδώ δεν αναζητείται σε έναν υπερβατικό κόσμο ιδεών, αλλά στην ενσώματη εμπειρία και στην ανακάλυψη του άλλου. Ένα διαχρονικό αριστούργημα της ελληνικής γραμματείας για τα διαβατήρια «τελετή» της ενήβωσης και για τον αμάχητο Έρωτα - ένα πολυεπίπεδο έργο που κατά τα λόγια του Γκαίτε, «ξεδιπλώνει έναν ολόκληρο κόσμο» σε κάθε νέα ανάγνωση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)