μικρες συνταξεις και σχεδια

Από την παιδική μου ηλικία σχεδίαζα με μεγάλη ευχέρεια, ποτέ όμως δεν αγάπησα το σχέδιο και κατ' επέκταση τη ζωγραφική, όχι τουλάχιστον με την αγάπη που έχω για την πλαστική. Πάντοτε έβρισκα βαρετό το μέρος εκείνο της ζωγραφικής ή του σχεδίου, που αφορούσε εις την τρίτη διάσταση, εις την απεικόνιση δηλαδή του βάθους. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι τούτο είναι και το μέρος το δύσκολο της ζωγραφικής, όπως εις την γλυπτική η εις ένα ορθή συναγωγή των άπειρων όψεων του μοντέλου. Αντελήφθην επίσης ότι τούτη η απεικόνιση του βάθους εις τη ζωγραφική είναι τρόπον τινά σκηνοθετημένη, αυτή ακριβώς τη σκηνοθεσία ήταν που έβρισκα απολύτως αντίθετη με τον χαρακτήρα μου, που συμφύεται με την αγάπη προς το στερεό, τη γεωμετρία και τη μηχανική κάθε κατασκευής. Αντιλαμβάνεται κανείς πόση ήταν η έκπληξη και η χαρά μου όταν, μελετώντας αργότερα τον Βιτρούβιο, ανακάλυψα ότι οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το προοπτικό σχέδιο σκηνογραφία και ότι ο Αγάθαρχος, ο ζωγράφος, ήταν ο πρώτος που έβαλε βάθος στη ζωγραφική, κατά παραίνεση του Αισχύλου, όταν ζωγράφιζε τα σκηνικά για τις τραγωδίες του. [...] (Από την έκδοση)