ομοιοπαθητικη: επιστημη η' μυθος;

«Όπως στη φυσική, έτσι και στη βιολογία το επίκεντρο της έρευνας μετατοπίζεται σταδιακά από την έμφαση στη δομή και στη χημεία στο ενδιαφέρον για την κβαντική ηλεκτροδυναμική ως βάση των βιοφυσικών φαινομένων. Η αλλαγή αυτή έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ομοιοπαθητική, καθώς μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε και να επικυρώσουμε τον Νόμο των Ομοίων και τη μέθοδο της δυναμοποίησης. (. . .) Το τελικό συμπέρασμα θα πρέπει να καταλήξει σε μια ξεκάθαρη αντίληψη όσον αφορά το ότι συγκροτεί ένα ολοκληρωμένο, πραγματικά υγιές άτομο. Το όραμα αυτό διατηρείται ακλόνητο ως κριτήριο κάθε ομοιοπαθητικού κατά τη διάρκεια κάθε συνέντευξης με κάθε ασθενή. Είναι σύμφυτο με τον τρόπο σκέψης του. Η υπόσχεση για κάθε ασθενή χωριστά - και για την κοινωνία γενικότερα - είναι η απελευθέρωση από τις χρόνιες ασθένειες μέσω μιας μη τοξικής, ισχυρής και φυσικής μεθόδου θεραπείας». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)