ΦΙΜΩΜΕΝΟΣ ΘΥΜΟΣ

Τήβεννος χαλινός κρίνει τον ουρανό ένοχο υπόθαλψης αερόστατων, γεφυριών, εξεγέρσεων, ονείρων, εραστών, μύθων και του απαγγέλλει όρο ακινησίας. Τα κρίματα αγκίστρια της γης καταδικάζουν τα αστέρια σε πένθιμη στάση. Βουβός εκμηδενίζεται ο ορίζοντας. Σκιά παράτολμου αποδημητικού κατήγγειλε την ποινή. Έλιωσαν οι αιμάτινοι σταλακτίτες, λύθηκαν τα ουράνια τόξα, σήκωσαν άγκυρα τα αερόπλοια κι απέκλεισαν τις στυφές γωνίες των θλίψεων σε σωριασμένους αποχαιρετισμούς λιμανιών. Σακάτης ο καιρός ιππεύει ανελέητη λεηλασία. Δακρύζει η γη ικετεύοντας για έλεος. Ο άνθρωπος συνθλίβεται πάντα από ένα άγνωστο άλγος, για κάτι που δεν γνώρισε ποτέ. Ή το συνάντησε σε παρελθόντα χρόνο. - Βάλε μουσική, μουσική... [...] (Από την έκδοση) + Περιεχόμενα ΦΙΜΩΜΕΝΟΣ ΘΥΜΟΣ +