Γιατί μου έκρυβες την αλήθεια;

Δεν ήρθαμε να σκαλίσουμε πληγές. Ούτε τα κεφάλια επί πίνακι των παιδιών και εγγονών όσων εγκλημάτισαν πάνω μας ζητάμε. Οι πρωταγωνιστές ένθεν κακείθεν έχουν φύγει από τη ζωή. Δεν χειροκροτούμε τον πόλεμο, πολλώ δε μάλλον έναν εμφύλιο. Σεβόμαστε τους νεκρούς απ’ όποια πλευρά κι αν ήταν. Δεν ξεχνάμε. Γιατί αυτή είναι η ζωή μας. Ούτε να συγχωρέσουμε γίνεται. Μπορούμε, όμως, να τα βάλουμε στην άκρη και να κοιτάξουμε μπροστά. Αν αυτό δεν το κάνει ο καθένας από μας χωριστά, δεν θα βρούμε ποτέ ησυχία στον τόπο. Εμείς όλοι διατηρούμε την ψυχρή αντιπαράθεση, κι εμείς δεν αφήνουμε την Ιστορία να προχωρήσει. Δεν ήρθαμε να σκαλίσουμε πληγές, να δώσουμε τα χέρια θέλουμε. + Περιεχόμενα Πρόλογος - Αλέξης Γυφτοδήμος - Καραγιώργης "Δεν είσαι εσύ η μητέρα μου. Εκείνη ήταν νέα και όμορφη..." - Αλίκη Παπαδομιχελάκη "Όσο σκέπτομαι ότι για να φθάσει στα Τρίκαλα [η μάνα] περπάτησε χιλιόμετρα, λέω ότι αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνούσαν κάθε όριο αντοχής" - Δημήτρης Παπαρήγας "Είχα συνηθίσει χωρίς γονείς, χωρίς αδέλφι. Σαν μάνα έβλεπα περισσότερο τη θεία" - Αλεξάνδρα Ελευθέρου "Μέχρι που μεγάλωσα είχα την ελπίδα πως ζει [ο πατέρας] και μια μέρα θα γυρίσει" - Σήφης Ζαχαριάδης "Ανταμώσαμε με τη μάνα μετά από 18 χρόνια! Πώς αισθάνθηκα; Χαρούμενος με τη λογική, όχι με την καρδιά" - Χρήστος Κατριβάνος "Τα πρώτα μου γενέθλια τα γιόρτασα στη φυλακή. Χωρίς φωτογράφο, και με καλεσμένους τις συγκρατούμενες της μάνας" - Νίκος Κιάος "Μια καλόγρια μου είπε: "Αυτή είναι η μαμά σου", κι εγώ τη φίλησα... χωρίς καμιά ιδιαίτερη αντίδραση" - Νίτσα Λουλέ "Σε μικρά σημειώματα, σε κανονικές κόλλες και σε κίτρινα δελτάρια "γράψαμε μια ολόκληρη ζωή στο χαρτί" - Τάκης Θανασέκος "Υπάρχουν άνθρωποι που και αρετή και τόλμη έχουν, αλλά στερούνται την ελευθερία τους" - Δημήτρης Ταλαγάνης "Όταν σε ρωτούν πώς λέγεσαι, θα λες Πράπας" +