η ρητρα κατα της φοροαποφυγης στο ελληνικο δικαιο // ευρος και ορια εφαρμογης

Το φορολογικό τοπίο έχει μεταβληθεί άρδην στην Ελλάδα, ώστε να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός του ως "δικτατορία της φορολογίας", με την έννοια ότι η φορολογική πολιτική και η επίτευξη των στόχων της είναι η πρώτη κοινωνική ανάγκη, ενώπιον της οποίας κάμπτονται άλλες αρχές και κοινωνικές ισορροπίες.Πέραν της επιδρομής ουσιαστικών φορολογικών νόμων, στο δικονομικό και εισπρακτικό πεδίο τα πάντα έχουν ανατραπεί. Η εκτελεστότητα των διοικητικών πράξεων επιβολής φόρων πάσης φύσεως έγινε άμεση παρά τη δικαστική αμφισβήτηση της νομιμότητάς της ενώ η δυνατότητα αναστολής, ως τμήμα της προσωρινής δικαστικής προστασίας, έχει περικοπεί στο ελάχιστο. Το επισφαλές τεκμήριο νομιμότητας των διοικητικών πράξεων, οδήγησε στην άμεση εισπραξιμότητα του 50% της καταλογιστικής πράξεως, ενώ και το υπόλοιπο, μη εισπρακτέο, δεν παύει να αποτελεί βεβαιωμένη οφειλή. Τέλος η μη καταβολή του 50% της πρωτοδίκως βεβαιωθείσης οφειλής συνεπάγεται στέρηση του δικαιώματος εφέσεως. Οι προσφάτως σχεδιαζόμενες αλλαγές μπορεί να βελτιώνουν την κατάσταση αλλά δεν την μεταβάλλουν. Τούτο δε ενώ η πανθομολογουμένως χαμηλή ποιότητα των καταλογιστικών πράξεων όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά χειροτέρευσε. Αιτία η πληθώρα αμφισβητούμενης συνταγματικότητας ουσιαστικών διατάξεων, οι οποίες ευλογούνται με την αρχή του salus patriae suprema lex esto, αλλά και δικονομικών διατάξεων, που καταλείπουν μεγάλα περιθώρια αυθαιρεσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εμφάνιση διατάξεων που μεταφέρουν το βάρος αποδείξεως στον φορολογούμενο, ο οποίος καλείται να τεκμηριώσει την έλλειψη υποχρεώσεών του ή επιβάλλουν υποχρέωση παροχής πληροφοριών και στοιχείων στην φορολογική αρχή, προκειμένου η τελευταία να προβεί σε καταλογισμό εις βάρος του. Θέματα που δεν προσέκρουσαν στην σθεναρή αντίρρηση της νομολογίας, με αποφάσεις ελάχιστα πειστικές στην αιτιολογία τους. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)