Ένα κρίσιμο ερώτημα για την ακαδημαϊκή και επιχειρηματική κοινότητα είναι γιατί ορισμένες επιχειρήσεις παραμένουν επιτυχημένες ενώ πολλές αποτυγχάνουν. Η πρόκληση αυτή είναι μεγάλη για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο σύγχρονο περιβάλλον το οποίο χαρακτηρίζεται από παγκοσμιοποίηση, ελεύθερη ροή πληροφοριών, ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και συνεργασία μεταξύ των επιχειρήσεων. Για να παραμείνουν ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις προσφέρουν προϊόντα και υπηρεσίες με μεγαλύτερη αξία για τους πελάτες, ικανοποιώντας παράλληλα τις προσδοκίες των ομάδων ενδιαφερομένων. Στην προσπάθειά τους αυτή, τα στελέχη των επιχειρήσεων εφαρμόζουν τη διαδικασία του στρατηγικού μάνατζμεντ, θέτοντας στόχους, αναλύοντας το εξωτερικό και εσωτερικό περιβάλλον τους, διαμορφώνοντας και υλοποιώντας στρατηγικές.Ο όρος στρατηγική αντλεί τις ρίζες του από την Αρχαία Ελλάδα. Ετυμολογικά προέρχεται από τον συνδυασμό της λέξης «στρατός» και του ρήματος «άγειν» και κατά συνέπεια, ως όρος, αρχικά ήταν άμεσα συνδεδεμένος με την πολεμική τέχνη και ειδικότερα με το σχεδιασμό και τη διεξαγωγή ενός πολέμου. Με στόχο άλλοτε την επιβίωση και άλλοτε τη δημιουργία διατηρήσιμου ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, η στρατηγική αποτελεί τρόπο σκέψης στον πόλεμο, στην πολιτική και σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ύπαρξης και δημιουργίας. Οι όροι «Στρατηγικό Μάνατζμεντ» και «Επιχειρησιακή Στρατηγική», άρχισαν να γίνονται ευρύτερα γνωστοί μετά το 1960 μέσα από τη διδασκαλία και τη σχετική έρευνα των Σχολών Διοίκησης Επιχειρήσεων της ΒΑ Αμερικής. Η επιχειρησιακή στρατηγική έγινε όμως ευρύτερα γνωστή στις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ο καθηγητής Michael Porter του Harvard Business School, με αφορμή την έρευνά του στο τι καθορίζει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των επιχειρήσεων μέσα σε ένα κλάδο (γιατί δηλαδή οι αποδόσεις κάποιων «εξαίρετων» επιχειρήσεων είναι αρκετά μεγαλύτερες από το μέσο όρο του κλάδου), δημιούργησε τα πρώτα βασικά υποδείγματα στρατηγικής. Στη μετά-Porter εποχή, πολλοί ακαδημαϊκοί και στελέχη επιχειρήσεων προσπάθησαν να αναδείξουν διαφορετικές στρατηγικές και μοντέλα επιτυχίας με βάση ομάδες επιχειρήσεων με υψηλή κερδοφορία. Έτσι, υπήρξε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που μέσα από διαφορετικά υποδείγματα στρατηγικών οι συγγραφείς αναζητούσαν τις «λύσεις» για την επιτυχία ή την αποτυχία των επιχειρήσεων. Σχετικά παραδείγματα αποτελούν το υπόδειγμα των στρατηγικών αλλαγών, ο ανασχεδιασμός επιχειρήσεων, η στρατηγική των Γαλάζιων Ωκεανών, ο συν-ανταγωνισμός, το ιαπωνικό μοντέλο στρατηγικής "7 S" , η στρατηγική καινοτομία, και πολλά άλλα. Στο βιβλίο "Στρατηγικό Μάνατζμεντ-Μια Ολοκληρωμένη Προσέγγιση: Θεωρία και Μελέτες Περίπτωσης" φαίνεται ξεκάθαρα ότι η επιχειρησιακή στρατηγική δεν αποτελείται μόνο από ανάλυση ποσοτικών στοιχείων, ούτε από σχεδιασμό «χαρτών», ούτε από τη χρήση συγκεκριμένων τεχνικών για να μας οδηγήσουν σε μονοπάτια επιτυχίας. Η στρατηγική, κατά κύριο λόγο, περιλαμβάνει ένστικτο και δημιουργικότητα, ευαισθησία στο ότι συμβαίνει στο κοινωνικό-οικονομικό περιβάλλον γύρω μας, καλή εκτίμηση των πόρων, των δυνατοτήτων και αδυναμιών μας και τέλος πειραματισμό με καινοτόμες ιδέες και τρόπους υλοποίησής τους. [...] (Από τον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης)