Περιγραφή
"έρως μειλίχιος με νανουρίζει απόψε σέρνεται το δείλι στο επόμενο φως στον ύπνο σέρνομαι υπήκοος της νύχτας η αμφιβολία δαγκώνει απαλά τα χαράματα μια σουβλιά αφυπνίζει οδυνηρά δεν υπάρχεις από καιρό ποιον αφορά η ηχώ της πύλης που σωριάστηκε τότε; ξημερώνει" Ο Αλέξανδρος Αρδαβάνης επανέρχεται με την τέταρτη ποιητική του κατάθεση, αφού είχαν προηγηθεί το 2001 η συλλογή "Στο νοητό σύνορο των 160" (Ικαρος), το 2003 "Ως πρόσχημα καταλαλιάς" (Μεταίχμιο) και το 2005 "ασφυκτιονία" (Αλεξάνδρεια). Στα προηγούμενα έργα του η θεματική του προερχόταν από την αγωνία του ατόμου μπροστά στις αιφνίδιες αλλαγές του μικρόκοσμου, τις ολέθριες μεταλλάξεις του, τη βέβαιη προοπτική του θανάτου. Η βία, επίσης, εντός και εκτός, η συναισθηματική αλλά και εξωτερική, ορίζει τις συνιστώσες της ποιητικής του, που πότε είναι εκρηκτική πότε ήρεμη, αλλά βραδυφλεγής. Και ενώ εκεί επικρατούν οι ιδέες και η στοχαστική στάση, εδώ στην τελευταία δουλειά του Αρδαβάνη, πρωταρχικό ρόλο παίζουν οι διαθέσεις και το συναίσθημα, μολονότι δεν απουσιάζει ακόμη και σε αυτήν η στοχαστικότητα έναντι των εσωτερικών και εξωτερικών καταστάσεων, μόνο που τώρα είναι περιβεβλημένη με προσωπικές στιγμές. [...] (Από κείμενο της Χρυσας Σπυροπουλου στην Καθημερινή, 10/7/2007) + Περιεχόμενα Μην ψάξεις νήμα και ειρμό Ο Υπνόλεθρος Κραυγές προσευχές αμέτρητες Στα χείλη των ρηγμάτων Ξημερώνει Επιστρέφει στο φως από το ορυχείο του Ύπνου Θήλυ δίκαιος φρουρός Ιαβέρης μονόδρομος Ερέτης ματαιοπλόος Μήτε Φαέθων Ήλιος μήτε Ας επισκέπτεται εικονικά Οδυνηρή η διαύγεια της απόστασης Η Επιτάφια πρόσχωση σήμανε Στην αντιδρομία Η νομή του ημισκότους Σε σχήματα ημιτελή οι άνθρωποι μένουν Η άφυλη ερωτική εκτασία Decrescendo Στα ξέφτια του συντεταγμένου χρόνου Και ο συμβιβασμός, δρόμος είναι Αλλόκοτες μονομανίες Ιδού η απόρριψη γιατί Η διάζευξη ως πρόσχημα μόνο Απόψε οριστικά Post coitum Εικονική μου η μνήμη πραγματική Άσχημα γερνώ La noia post adolescenza La noia matura Η παλιά γεννήτρια λειτουργεί ξανά Πήρε 'μπρός ξανά ο μετρονόμος Που μ' έβγαλες στο φως αρκεί Το σώμα που σε περιβάλλει αναζητώ Μια ερμηνεία συμπεριφοράς προτείνω Ό,τι ίσως ψάχνεις πλαταγίζει Ζέει στην παλάμη το υστερόγραφο Ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος Θέλει θάρρος να φοβάσαι Πέταγμα, φάντασμα του καλπασμού Πού παραλλάζεις την παρουσία σου τόσα χρόνια; Απόψε στα Τουρκοβούνια ο Οκταβιανός Αντώνιος Και η επανάληψη συνένοχη είναι Ν' ανέβω προς το φως Σπάθες μου που; Αν μείνεις μη με διαβρώσεις Έρωτας δίχως προσδοκία έστω αλλά έρωτας Θάμπωσα ολότελα λίγη σκιά ζητώ - πού είσαι; Πριν κάθε ορμητική ανύψωση παραμονεύεις Ο άντρας σκυφτός αλλού Στο καφενείο του ιδιοτελούς ληθάργου του Πως καίριο μήνυμα κανένα έφτασε εν καιρώ θα μιλήσω πώς Η σιωπή μου Προς αόριστα συναρτημένη Την αύρα της ερημιάς μου πουθενά ίσως ξανά Μέσα σου κάθε εγώ καραδοκεί Μήνυμα αμφίρροπο ανεμόεν Στα βουνά μαθαίνεις, στο επίπεδο της θάλασσας επικυρώνεις Μονολογώ Τη 'μέρα τα ομοιώματα, τη νύχτα η ζωή Σπάθες μου πού τριγυρνάτε; Στα ρήγματα μην ψάχνεις νήμα και ειρμό Η άνοιξη αυτοτελής, αδιάφορη μας προσπερνά Σήμερα, ημέρα δεκάτη τετάρτη, μηνός δευτέρου Σε όσους επιμένουν με τις αισθήσεις αστρολάβο προσχωρώ Στους ανθρώπους -λαβωμένος έστω-να γυρίσω Των βέβαιων δυναμίτις υπό κράτηση Με τον Μπετόβεν, με τον Μπαχ, πιο πίσω πάω ολοένα Ας γυρίσουμε πέρα από τα όρια Ποιανού μιλώ; Στο φράγμα αντάρτες καρφωμένοι Στο φράγμα συμπαγής ή αμφιπαγής Ένα προσχέδιο ως επιμύθιο Στα ενδότερα της οικειότητας αρνησιμαχώ Απετάξω; Περιπλάνηση, μέσα έστω, χωρίς πρόσημα, χωρίς οδόσημα Πάγος και φωτιά, του νου μου τα στοιχειά Όχι! Ποτέ δε θα ξεδιπλωθώ +